Są utwory, które przychodzą jak miękki koc – otulają, łagodzą, wyciszają.
A są takie, które przecinają na pół. „rdza” Irys bez żadnych ceregieli trafia w samo sedno lęku. Bez owijania w bawełnę, bez świętych obrazków. Tylko Ty, ona i ten dźwięk, który jak szmer w głowie nie daje spokoju.

Irys to artystka z historią, która nie potrzebuje ozdobników. Dziesięć lat temu złamała obie ręce jednocześnie. Teraz tymi samymi dłońmi tworzy muzykę, która składa ją z powrotem w całość. Pisze, gra, komponuje – jakby każdy dźwięk był plastrem, który zakleja kolejne pęknięcia. Jej twórczość to nie jest zabawa w dźwięki. To autoterapia. A może nawet coś więcej.

„rdza” to ostatni singiel zapowiadający debiutancką EP-kę, która ukaże się już w sierpniu. To utwór szybki, drapieżny i stanowczy – jakby powstał nie po to, by coś opisać, ale żeby coś z siebie wyrzucić. Lęk, frustrację, niemoc. Niepokój, który nie daje zasnąć, a kiedy już zaśniesz – wraca w snach. A wszystko to ubrane w produkcję Marcina Przybyłowicza, znanego choćby z tego, że w „Wiedźminie 3” umiał zrobić muzykę lepszą niż niejeden blockbusterowy soundtrack.

Irys przyznaje, że składa się ze stresu i obaw. „rdza” zrodziła się z frustracji, że nie potrafi się od nich uwolnić. Czasem czuje, jakby lęki oblepiały jej ciało, a jedynym marzeniem było zdrapać je z siebie żywcem. Ten numer powstał w 2023 roku, kiedy musiała się wykrzyczeć – wyrzucić z siebie emocje, które nie mijają, niezależnie od tego, jak bardzo próbuje. Wściekłość miesza się tu z bezsilnością, ale jest w tym też godzenie się z faktem, że może właśnie tak wygląda życie na teraz. A uwolnienie? Może kiedyś przyjdzie. Na razie jest ta złość. I muzyka.

To nie jest piosenka na niedzielne popołudnie. To nie jest piosenka do jogi.
To jest piosenka na ten moment, kiedy myślisz, że zaraz się rozpadniesz, i chcesz, żeby ktoś ci towarzyszył. Albo przynajmniej zrozumiał, że to w ogóle się dzieje.

I dobrze, że to nagrała, bo my też czasem tkwimy. I dobrze wiedzieć, że nie jesteśmy w tym sami.