Pierwszy raz usłyszałam Roguckiego z Normalnymi Ludźmi na NEXT FEST w Poznaniu, w kwietniu 2025 roku. Później pisałam o nich przy okazji Cavatina Guitar Festival i 47. Dni Pabianic. Na tych pierwszych koncertach najwięcej frajdy miałam ze znanych kawałków. Przyznam, że kilka razy dali mi się tak nabrać. Wspominałam o tym jeszcze przed premierą płyty, kiedy zapowiadałam trasę „Transmutacje”.
Potem przyszła Łódź. Z 31 października najbardziej pamiętam muzyków grających między ludźmi. Jeszcze chwilę wcześniej patrzyłam na scenę, a za moment część koncertu działa się tuż obok. Po tym wieczorze zaczęłam swoją przygodę z całą płytą i złapałam się na tym, że inaczej słucham tych piosenek. O samym koncercie napisałam więcej w fotorelacji z łódzkiej Wytwórni.
Swoje zrobił też Warhaus, który ostatnio poczynił w mojej głowie niezłe spustoszenie. Ja już tak mam. Jak się czegoś uczepię, to na doktoracie się nie kończy. Z Warhausa chyba robię już habilitację, bo w drugiej połowie „Szwajcarskiego noża” też go słyszę. I chyba właśnie dlatego ten album tak do mnie przemówił. Włączam płytę faceta, którego słucham od lat, a pod koniec trafiam na klimat, w którym sama ostatnio siedzę po uszy.
Najmocniej oberwałam jednak „Lajkami”. Kiedyś ten tekst wydawał mi się totalnie kretyński. Facet chce odzyskać lajki, komentarze i uśmiechnięte buźki. No litości! A w wersji Normalnych Ludzi nagle zrobiło mi się go żal. Taki stanowczy, kiedy zapowiada, że usunie ją z Instagrama, a chwilę później przyznaje, że dalej nie umie jej odmówić. Dziś rozumiem nawet te nieszczęsne lajki. Też bym pewnie chciała cofnąć parę gestów, po których aż za dobrze było widać, że mi zależy. Kiedyś śmiałam się z tego tekstu. Po latach trafił mnie z podwójną siłą.
„Transmutacje” to dla mnie płyta z tych, którym trzeba poświęcić trochę uwagi. Słucham jej od jakiegoś czasu i po koncertach coraz trudniej traktować te wersje jak zwykły powrót do znanych piosenek. „Dobrze”, „Zobacz, jak się ładnie pali” i „Szwajcarski nóż” przyciągają mnie swoim klimatem. W drugiej połowie tego ostatniego słyszę coś z Warhausa i chętnie do tego fragmentu wracam. „Piosenka o nożu” dokłada do tego niepokój, a jej historia chorobliwej zazdrości i przemocy zostaje w głowie. To wymagający materiał, chwilami niewygodny, zwłaszcza kiedy zaczynam uważniej słuchać słów. W nagraniu brzmi dobrze, ale na koncercie jeszcze lepiej. Scena bardzo weryfikuje każdy projekt muzyczny, a Rogucki i Normalni Ludzie właśnie na niej przekonali mnie najmocniej.
Ciekawostka? Wczoraj odezwali się do mnie organizatorzy z zaproszeniem na 15 grudnia do warszawskiej Stodoły. Sami. O nic nie prosiłam, więc zrobili mi naprawdę miłą niespodziankę. Dziękuję!
Do Warszawy jadę między innymi po te cholerne „Lajki”. A tego akurat po sobie się nie spodziewałam…

