Wieczornik domknął pierwszy, ważny etap swojej drogi. 20 lutego 2026 roku ukazał się ich debiutancki album Równoległoświaty – płyta, która nie spieszy się z puentami i nie podaje emocji wprost. To muzyka oparta na uważności, słowie i obrazie, balansująca między poezją śpiewaną, folkową organicznością i dźwiękowym pejzażem.

Jednym z najmocniejszych punktów albumu okazał się Panoptykeon – singiel nagrany z gościnnym udziałem Arka Kłusowskiego. To utwór o stracie oglądanej z bardzo szerokiej perspektywy. Takiej, w której emocje nadal istnieją, ale zaczynają przypominać odległy punkt w kosmosie. Głos Kłusowskiego nie konkuruje tu z narracją Wieczornika. Wchodzi z nią w dialog. Dwa sposoby opowiadania tej samej historii spotykają się gdzieś w połowie drogi.

Muzycznie Panoptykeon porusza się między czułością a dystansem. Bliskość miesza się tu z chłodem obserwatora. Tekst Pauliny Frąckowiak i kompozycja Szymona Siwierskiego prowadzą słuchacza spokojnie, ale konsekwentnie. To jeden z tych numerów, które zostają w głowie nie przez refren, tylko przez obrazy i niedopowiedzenia.

Równoległoświaty są płytą do słuchania w całości. Poszczególne utwory działają osobno, ale dopiero razem tworzą spójną narrację. To debiut przemyślany, kameralny i bardzo świadomy. Z wyraźnym językiem własnym i bez potrzeby krzyczenia o uwagę.

^{materiał powstał na podstawie nadesłanych materiałów prasowych i własnych przemyśleń}