IWER to muzyczne wcielenie Iwa Sadeckiego – artysty, który nie boi się eksperymentować, ale jednocześnie pozostaje wierny swoim korzeniom. Po dobrze przyjętym debiucie wraca z nową EP-ką zatytułowaną „Lokalne przejaśnienia”. Tym razem stawia na gitarowe brzmienie, osobiste refleksje i lokalną wrażliwość. W rozmowie ze mną opowiada o powrocie do muzycznych fundamentów, znaczeniu współpracy zespołowej, sile Trójmiasta i o tym, dlaczego krótsze formy mają dziś większą moc niż długogrające albumy. Zapraszam do lektury, by zajrzeć za kulisy twórczego procesu i poznać, co naprawdę oznacza dla IWERA „lokalne przejaśnienie”. To opowieść o autentyczności, muzycznej dojrzałości i wolności artystycznej – bez nadęcia, za to z sercem.
„Lokalne przejaśnienia” – skąd wzięła się ta nazwa i co dla Ciebie oznacza?
Myślałem sobie, że te utwory mogą być jakimś rodzajem wytchnienia po trudnym, wymagającym okresie, słońcem, które wychodzi po burzy, ale też iskrą symbolizującą jakąś nową energię. Dodatkowo świetnie mi ten tytuł korespondował ze zdjęciem kolegi Kamila, które ostatecznie stało się okładką EPki. A dlaczego „lokalne”? No bo nadal jestem twórcą mocno zakorzenionym w swoich rewirach.
Gitarowe brzmienie wraca u Ciebie na dobre. Czego Ci brakowało w elektronice, że postanowiłeś wrócić do strun?
Nie wiem, czy to jest kwestia jakiegoś braku. Myślę, że to był po prostu czas poszukiwań i eksperymentów. Miałem wtedy silną zajawkę na elektroniczne brzmienia, różnego rodzaju syntezatory, arpeggiatory itp. To było też wygodne, bo mogłem tworzyć wszystko samemu, wedle własnej wizji – kiedy masz MIDI-kontroler, to całe instrumentarium jest w zasięgu twoich palców, potrzebujesz tylko kilku pluginów i sampli.
Natomiast ostatecznie okazało się, że dla mnie, człowieka, który jednak na muzyce gitarowej wyrósł i z gitarą w ręku dorastał, jest ona naturalnym narzędziem do komponowania utworów – i prędzej czy później ta potrzeba gdzieś by się we mnie odezwała. Poza tym nadarzyła się okazja, żeby pograć w nieco szerszym składzie, więc nie zastanawiałem się długo nad zrobieniem takiego zwrotu.
Singiel „Kroniki filmowe” to mocna historia w muzycznym kostiumie indie. Jak powstał ten numer i skąd inspiracja filmowa?
Kawałek powstał na próbie zespołu – zacząłem grać ten riff z intro, który później uległ jeszcze delikatnej modyfikacji za sprawą kolegi Piotra – i tak to się rozbujało w stronę indie rockowego numeru z tanecznym beatem. Zresztą na próbach, kiedy chcieliśmy to przećwiczyć, mówiliśmy: “zagrajmy disko”.
Trudno powiedzieć, dlaczego te motywy filmowe pojawiły się akurat w tekście do tego utworu, ale nie od dzisiaj jestem fanem dobrego kina, także rodzimego, więc cieszę się, że gdzieś to znalazło odzwierciedlenie w słowach.
„Te utwory mogą być jakimś rodzajem wytchnienia po trudnym, wymagającym okresie, słońcem, które wychodzi po burzy, ale też iskrą symbolizującą jakąś nową energię.”
Twoja pierwsza EP-ka była bardziej poszukiwaniem, „Lokalne przejaśnienia” brzmią pewniej. Czujesz, że znalazłeś swój muzyczny język?
Myślę, że to poszukiwanie jest pewnym procesem i trudno to zamknąć w jakichś konkretnych ramach czasowych – na zasadzie “tutaj jeszcze szukałem swojego języka, a tutaj już go znalazłem”.
Cieszę się, że jest różnorodnie – zarówno w warstwie tekstowej, jak i muzycznej – chociaż oczywiście wspólnym mianownikiem są gitarowe brzmienia i jakiś rodzaj wrażliwości, która z tej muzyki wypływa. Ale czy gdzieś tam spośród tych warstw wyłania się jakiś mój muzyczny podpis? Moim zdaniem tak, ale pewnie jest to pytanie bardziej do słuchaczy.
Co dała Ci współpraca z zespołem, czego nie miałeś w solowym działaniu?
Przede wszystkim brzmienie żywych instrumentów, które w muzyce gitarowej jest kluczowe – gdyby nie zespół, nie miałbym możliwości zaprezentowania tego materiału na żywo. Poza tym granie z chłopakami to także nieocenione źródło sugestii dotyczących utworów, zarówno w kwestii aranżacji, jak i brzmień.
Czy Trójmiasto inspiruje Cię muzycznie? Jak lokalność wpływa na Twoje teksty?
Trójmiasto jest moim domem od niemal 17 lat i trudno przecenić jego rolę w kształtowaniu mnie – nie tylko jako twórcy, ale w ogóle jako człowieka. Ta transformacja z pełnoletniego, ale jednak chłopca, w dorosłego mężczyznę zaszła właśnie tutaj, więc siłą rzeczy to znajduje odzwierciedlenie w moich tekstach.
Jestem szczęśliwy, że mieszkam z rodziną w takim, a nie innym miejscu, i oczywiście ludzie z Gdyni, Gdańska czy Sopotu – związani już nawet nie tylko z muzyką, ale ogólnie z kulturą i sztuką – są na pewno siłą napędową. Wiele się tu dzieje, zresztą zawsze wiele się tu działo, także muzycznie i mam nadzieję, że ta tendencja się utrzyma.
„Dla mnie, człowieka, który jednak na muzyce gitarowej wyrósł i z gitarą w ręku dorastał, jest ona naturalnym narzędziem do komponowania utworów.”
Co dalej? EP-ka zamyka pewien etap – czy planujesz pełny album, czy może kolejne pojedyncze utwory?
Przyznaję, że EP-ka jest dla mnie optymalnym formatem, bo nie obciąża tak budżetu (finansuję swoje nagrania sam) i nie nakłada presji związanej z tym, że “ojej, jak chcę wydać LP, to muszę mieć 8–10 dobrych utworów”.
Zresztą widać gołym okiem, że czasy się zmieniły i teraz twórcy celują przede wszystkim w to, żeby konkretnymi utworami – a nie całą płytą – dotrzeć jak najszerzej, więc ja się nie będę temu trendowi przeciwstawiał.
Karolina Filarczyk