Michał Kisielewski w „Zew nie zen!” pisze o potrzebie przeżywania, miłości i świadomości, że nie mamy na wszystko nieskończenie wiele czasu. W naszej rozmowie chciałam przyjrzeć się temu, gdzie kończy się ciekawość życia, a zaczyna zagłuszanie tego, z czym trudno zostać samemu.
Porozmawialiśmy o szczerości w tekstach, ironii, która czasem pomaga się schować, i muzycznych pomysłach, z których trzeba było zrezygnować dla spójności płyty. Jest też o tańcu, banałach, które trafiają do słuchaczy, oraz wyznaniach, które łatwiej zaśpiewać niż powiedzieć komuś prosto w oczy.
Zapraszam do lektury.
„Zew nie zen!” brzmi jak deklaracja, że spokojnie nie będzie. Co Cię tak goni i dlaczego zamiast przyhamować, robisz z tego płytę?
Michał Kisielewski: Ostatnio mam ochotę witać się słowami „dzień dobry, wszyscy umrzemy”. Żeby choć momentami przebiła się do nas świadomość skończonej natury, cóż, wszystkiego. Jednak nie po to, by psuć nam humor. Przeciwnie – to zachęta: by naiwnie, bez strachu, zachłannie pożerać życie garściami. Czuć wszystko. I szukać uniesień wszędzie tam, gdzie jeszcze jest nam to dane. Może ta płyta kogoś do tego zachęci. Dla mnie na pewno było to i ujście, i impuls, żeby odżegnać się od blazy i marazmu. Z dala od wirtualnych przeżyć i brainrotu, w ostatnim sprzeciwie wobec nadchodzącej otchłani, nie umierać za życia.
„Może i chciałbym pisać prościej, nie zasłaniać się ani ironią, ani przeintelektualizowaniem.”
Na albumie wraca potrzeba kolejnych przeżyć. Gdzie u Ciebie kończy się ciekawość życia, a zaczyna zagłuszanie tego, z czym nie chcesz zostać sam?
Ha! Ta granica zawsze jest płynna. Jako gatunek mamy fatalną skłonność do braku umiaru, jak i tłumienia w ten sposób wszystkiego tego, z czym nie chcemy się mierzyć. Pewnie mówię o sobie. Myślę jednak, że – w równie płynnych granicach rozsądku – to po prostu część procesu. Jak etapy żałoby. Musi dojść do jakiejś transgresji, może nawet małego obłędu, żeby wyjść po drugiej stronie. I że trzeba sobie na to pozwolić. Niunia, daj se – mental health edition. Albo, cytując uliczny klasyk: sięganie dna to nie wypad na weekend. Ale od dna najłatwiej się odbić. Więc może to jest album o stanie tuż przed odrodzeniem. Może czeka mnie zen, a ja jeszcze tego nie wiem.
Potrafisz przejść od romantycznego wyznania do złośliwej puenty. Żart przychodzi wtedy, gdy robi się zbyt ckliwie, czy raczej zbyt szczerze?
Czasem wykręca mnie od ckliwości, banalności własnych tekstów. Ale myślę, że o pewnych rzeczach najlepiej mówić wprost. Co nie przychodzi mi łatwo. Może i chciałbym pisać prościej, nie zasłaniać się ani ironią, ani przeintelektualizowaniem. Be cringe and be free. Ale spoko, zmierzam tam. W końcu garda opadnie.
W materiałach o płycie pojawia się obraz pokolenia, które ma nadmiar bodźców, a mimo to próbuje coś poczuć. Co sam robisz, kiedy łapiesz się na tym, że znowu szukasz mocniejszych wrażeń?
Idę w nie, pomimo zmęczenia materiału (materiałem jest moje ciało). A potem, przebodźcowany, na chwilę zapadam się pod ziemię. Nie wiem, ile jeszcze tych cykli mam w sobie, i nie wiem, co jest potem. Pewnie akceptacja tego, że nie da się tak w nieskończoność. Może w końcu zaczyna bawić puenta żartu, którym jest życie. W końcu z bliska to tragedia, ale z dystansu widać komedię jak nic.
„Z dala od wirtualnych przeżyć i brainrotu, w ostatnim sprzeciwie wobec nadchodzącej otchłani, nie umierać za życia.”
Mówisz o swoich piosenkach: „nawet jak szczekam, to wychodzi poezja”. Zdarza Ci się skreślić własny tekst, bo po kolejnym przeczytaniu wychodzi z niego głównie ładnie ubrana bzdura?
Notorycznie. Na płycie jest jeden numer, który wyrzucałem do kosza kilka razy, bo tonie w banałach. Ale za namową przyjaciół w końcu był i singlem, i trafił na album. Okazał się być najpopularniejszym utworem z całej płyty (śmiech).
Indie, pop, rock, post-punk, alternatywny rap. Przy takim rozrzucie łatwo chcieć zmieścić na debiucie wszystko. Z czego musiałeś zrezygnować, żeby ta płyta trzymała się całości?
Z całej masy rzeczy na rzecz białasowych gitar jako wiodącego motywu. Nie ma oceanu elektroniki, jazzu, dawnej i współczesnych rytmów Ameryki Łacińskiej. Nie ma soulu i R’n’B, Pittsburgh rapu. Ukochany mi Mac Miller jest wzmiankowany i ja słyszę jego ducha, ale to się chyba jakoś wyraźnie nie przebija. Zresztą może pora, w skrytości serca, dać mu odejść. W każdym razie powoli zaczynam pracować nad następnym albumem i są we mnie nie dwa, a setka wilków. I nadal nie wiem, czy następny będzie doomerski, yearning-maxxujący i post-punkowy, czy po tysiąckroć bardziej eklektyczny niż Zew nie zen. Może powinienem założyć trzy inne projekty, bo inaczej ciężko będzie zbudować jakąś spójną propozycję dla słuchacza. A może nie ma to żadnego znaczenia, bo lubię maczać palce w skrajnie różnych gatunkach i czuję, że przy tym albumie jakoś się ograniczałem, walcząc o tę względną spójność.
W „Przy czym dziewczyny lubią tańczyć” już sam tytuł prowokuje. Skąd pomysł, żeby nazwać numer właśnie tak, i kto pierwszy powiedział Ci, że się mylisz?
W tekście tego numeru jest wers: mam dosyć techno, daj mi stare Arctic Monkeys. Zapowiedź w jednej z rozgłośni, w dialogu dwóch prowadzących, brzmiała mniej więcej tak:
– Masz dosyć techno?
– Nie.
(Śmiech) Ale to nigdy nie był tekst o tym, do czego warto czy należy tańczyć, tylko jakaś taka forma sprzeciwu wobec poddanych sanityzacji melanży, w których właśnie nikt nie tańczy, każdy podryguje, robi zdjęcia, wygląda. Znów, to jest o pragnieniu doświadczeń totalnych, również na parkiecie.
Którą piosenkę z tej płyty najtrudniej byłoby Ci zaśpiewać osobie, której dotyczy, patrząc jej prosto w oczy?
Chciałbym jeszcze kiedyś zakochać się tak, żeby komuś zaśpiewać Święte. I mieć odwagę mówić takie rzeczy wprost, nie przez piosenkę. Ale jeżeli komuś też brakuje tej odwagi, to można nią zawsze otworzyć romantyczny mixtape.
Karolina Filarczyk

