Przejdź do treści
NOWA MUZYKA • ROZMOWY • FOTORELACJE • KONCERTY • ODKRYCIA • OPINIE

COMA w Atlas Arenie. Trzy godziny nieoczywistego widowiska [FOTO]

13 listopada COMA wróciła do łódzkiej Atlas Areny z „Armią Zaprzepaszczonych”, świętując 20-lecie swojej drugiej płyty. Wyszłam z bolącym gardłem, zmęczonymi nogami i przekonaniem, że właśnie takiego wieczoru potrzebowałam.

Zbliżenie na zaciśnięte dłonie kilku osób, tworzące wspólny gest solidarności, w niebieskim oświetleniu.

COMA od zawsze miała szczególną półkę w moim sercu. Znam te teksty, wracam do tych płyt, a na koncerty chodzę z dużymi oczekiwaniami. Po Re-Starcie poprzeczka wisiała wysoko. „Armia Zaprzepaszczonych” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że zespół wyznaczył nowe standardy w produkcji koncertów polskich artystów.

Przez trzy godziny działo się naprawdę dużo. Muzyka, wizualizacje, światło i nieco teatralny, tajemniczy klimat pasowały do siebie. Był pomysł na cały wieczór i było widać pracę włożoną w jego przygotowanie. Ani przez chwilę nie żałowałam pieniędzy wydanych na bilet. Nerwów przy zakupie też nie. Kto próbował zdobyć wejściówkę, ten pamięta, że spokojne zakupy to nie były.

Pierwsza część koncertu należała do albumu „Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków”. Usłyszeliśmy między innymi „Daleką drogę do domu”, „System”, „Ostrość na nieskończoność” i utwór tytułowy. Ten akt zamknął „Listopad”. Później przyszła pora na inne płyty, w tym „Pierwsze wyjście z mroku”, „Transfuzję”, „Wolę istnienia” czy „Deszczową piosenkę”. Gościnnie pojawili się Szczyl w „Zamęcie” i Kasia Lins w „Lśnieniu”, a na bis zabrzmiały „Nowe sytuacje”.

Przy „Deszczowej piosence” nie zabrakło oczywiście łódzkiej flagi, która od lat towarzyszy koncertom COMY właśnie podczas tego utworu. Lubię ten moment. W rodzinnym mieście zespołu ma dla mnie szczególne znaczenie.

Dlatego ręce opadają mi przy komentarzach, że repertuar był słaby. Można woleć inne płyty, można tęsknić za ulubioną piosenką. Od początku było jednak wiadomo, na jaki koncert kupujemy bilety. To był jubileusz drugiego albumu, a nie wieczór pod hasłem „the greatest hits”. Trudno mieć pretensje do zespołu, że zagrał materiał, któremu poświęcił wydarzenie.

Dwóch artystów występuje na oświetlonej scenie przed publicznością w hali Atlas Arena.

Z rozbawieniem czytam też część komentarzy o dźwięku. Sama słyszałam różnicę zależnie od tego, gdzie stałam. Zanim więc uznamy, że wszystko brzmi źle, czasem warto przejść kawałek dalej. To oczywiście nie zwalnia realizatorów z odpowiedzialności ani nie odbiera nikomu prawa do krytyki. Ocena całego nagłośnienia na podstawie odsłuchu z jednego miejsca w hali bywa jednak krzywdząca.

Nie wszystko mnie zachwyciło. COMA najwyraźniej nie ma szczęścia do gościnnych występów wokalistek, przynajmniej w moim odbiorze. Przy łódzkim Re-Starcie nie przekonała mnie Mery Spolsky, teraz podobnie odebrałam występ Kasi Lins. Mogę tylko przypuszczać, że swoje zrobiła trema. Śpiewanie z takim zespołem i przed taką publicznością może ścisnąć za gardło. Nie zmienia to mojej oceny całego koncertu.

Najbardziej bawi mnie jednak rozliczanie każdej pomyłki. Roguc pomylił tekst, komuś omsknął się akord. Jeżu malusieńki. Ludzie grają na żywo. Reagują na siebie, na publiczność i na to, co akurat dzieje się na scenie. Czasem coś nie wyjdzie idealnie. Dopóki nie rozsypuje się przez to cały występ, nie widzę powodu do dramatu.

Nie idę na koncert po idealną kopię nagrania. Tę mam na platformach streamingowych – uczesaną i poukładaną. Chcę usłyszeć ludzi, którzy grają przede mną, razem z ich energią i drobnymi potknięciami. Chcę pośpiewać, zmęczyć się i przez kilka godzin nie zajmować niczym innym.

W Atlas Arenie właśnie tak było. Bawiłam się świetnie, a trzy godziny minęły mi nie wiadomo kiedy. To był koncert COMY w takim wydaniu, jakie lubię najbardziej: nieoczywisty, chwilami teatralny i tajemniczy. Następnego dnia gardło i nogi wystawiły mi za tę zabawę rachunek. Zapłaciłabym ponownie!

Pełna galeria oczywiście na profilu Karolcia Kadruje. Jakość „komórkowa”, także wybaczcie…